John Zorn zal met zijn kwartet Masada optreden op het North Sea Jazz Festival 2009. Op de foto: Zorn altsax, Dave Douglas trompet, Greg Cohen bas en Joey Baron drums.

JOHN ZORN VERRASSENDE ARTIST IN RESIDENCE OP NORTH SEA 2009

Componist en pianist John Zorn is de zeer verrassende Artist In Residence op het North Sea Jazz Festival 2009, dat op 10, 11 en 12 juli gehouden wordt in alle zalen van Ahoy Rotterdam. Zorn presenteert en participeert in 6 projecten, waaronder het Cobra project en een optreden met zijn groep Masada. Zorn is een musicus, die zijn wortels heeft in  jazz, moderne muziek,  filmmuziek,  joodse muziek, Amerikaanse volksmuziek, Aziatische volksmuziek, elektronische muziek en hip hop.
Het is moeilijk deze omnivoor te categoriseren. Criticus John Rockwell vergeleek Zorn’s manier van werken met filmmontage. Over deze paradoxale denker en doener verscheen recent het boek “John Zorn; Tradition and Transgression” (John Brackett 2009; Indiana University Press; zie JazzPress nr. 88 dd. 5.2.2009).
Andere interessante projecten zijn het Monk project van pianist Michiel Borstlap, bassist Ernst Glerum en drummer Han Bennink. Plus drie dagen Japanse jazz met o.a. pianiste Hiromi.
Het internationale jazzgedeelte van de 2009 festivaleditie ziet er veel beter uit dan vele jaren het geval was. Het aandeel Nederlandse jazz en impromusici is groot en los van de economische reden daarvan, betaalbaarheid, biedt het een kwalitatief goede staalkaart van Nederlands talent.

UITSTEKEND TOTAAL JAZZ PROGRAMMA

VRIJDAG 10 JULI

Topoptredens zijn te verwachten op vrijdag 10 juli van onder meer: de pianisten Cecil Taylor, Stefano Bollani, Fred Hersch en alsnog Hank Jones, de saxofonisten Paquito D’Rivera, Joshua Redman en Chris Potter, de trompettisten Roy Hargrove, Eric Vloeimans, de drummers Ari Hoenig, Han Bennink met trompettisten Dave Douglas en Matthias Schriefl, gitarist George Benson, mondharmonica artiest  Toots Thielemans, de zangeressen Dianne Reeves en Lizz Wright met The Original Nina Simone Band en het Vanguard Jazz Orchestra.

ZATERDAG 11 JULI

Op de tweede dag zijn interessante concerten in het verschiet van: de pianisten Aaron Parks, Amina Figarova, Uri Caine met trompettisten Paolo Fresu, Eric Vloeimans met de groep Simin, bassist Avishai Cohen, gitaristen Lionel Loueke en Kurt Rosenwinkel, zangeressen Randy Crawford met tenorist Joe Sample, Silje Nergaard met het Metropole String Orchestra en Roberta Gambarini met trompettist Roy Hargrove, altist Lee Konitz met pianist Brad Mehldau en bassist Charlie Haden, altist Benjamin Herman met gitarist Anton Goudsmit, altistes Candy Dulfer met gasten en Tineke Postma met drumster Terri Lyne Carrington, klarinettist Ken Peplowski met een Goodman Tribute, gitarist Kurt Rosenwinkel, accordeonist Richard Galliano met pianist Gonzalo Rubalcaba, het Clazz Ensemble en de Codarts Big Band olv Maria Schneider.

ZONDAG 12 JULI

Op de slotdag mogen niet gemist worden: drummer Roy Haynes met pianist Danilo Perez, altist Piet Noordijk met de drie Beets Brothers, pianist McCoy Tyner met de gitaristen Bill Frisell en John Scofield, de laatste speelt ook met zijn Piety Street Band, pianist Herbie Hancock, trompettist Wynton Marsalis met het Jazz at Lincoln Center Orchestra plus gastpianist Chano Dominguez, de Chucho Valdes Big Band, trompettist Nicholas Payton, zangeres Norma Winstone met pianist Fred Hersch, altist Yuri Honing met een vocalgroup waarin Leine en Lilian Vieira, bassiste en zangeres Esperanza Spalding, altist David Sanborn, Jazzanova, zangeres Melody Gardot, pianiste Hiromi, altiste Susanne Alt en jong trompet talent Ambrose Akinmusire

Minpunt is het feit, dat Mojo op het North Sea Jazz Festival groepen laat optreden, zoals het 18 koppen tellende Nationaal Jeugd Jazz Orkest, zonder een honorarium te betalen. Dat is misbruik maken van talent dat graag een breder publiek ontmoet, beter gezegd  Mojo wil gratis pronken met andermans veren.
Pluspunt is, dat hoofdsponsor Grolsch een nieuw vijfjaar contract heeft afgesloten. JVC is definitief afgevallen.

Genomineerd voor de Paul Acket Award voor musici zijn altiste Tineke Postma, bassiste en zangers Esperanza Spalding, trompettist Christian Scott en pianist Marcin Wasilewski.

 

Tonny Nüsser, die aan het einde van de oorlog een Goodman achtig kwartet wilde oprichten, in de zestiger jaren achter zijn Westend Drums set uitgevoerd in het naar hem vernoemde “Model Tonny Nüsser”.
Photo courtesy: Rob van der Werf.

5 MEI 1945:
THE QUARTET OF THE DUTCH SWING COLLEGE START.
WIE NAM HET INITIATIEF?

Op 4 mei 1945, de dag vóór de bevrijding, sloot rietblazer Peter Schilperoort, “van beroep musicus”, een contract met R. v. d. Meer, eigenaar van café/tapperij St. Regis in Den Haag, om met The Quartet of The Dutch Swing College op te treden “voor de tijd van     ……dag, ….. Mei 1945 tot en met den achtsten dag na den dag, waarop officieel geheel Nederland zal worden verklaard als te zijn “bevrijd”, om te concerteren in “St. Regis”, Valkenboschplein, Den Haag. Het salaris is bepaald op totaal f 600,- per week voor vier orkestleden”. Leider was echter pianist Frans Vink jr. en de overige leden waren bassist Henny Frohwein en drummer Tonny Nüsser.  Zij konden binnen 24 uur aantreden om hun mix van Ellington en Goodman muziek te spelen. Vink en Schilperoort wilden direct na de bevrijding een jazzschool starten als alternatief voor het conservatorium waar geen jazzmuziek onderricht gegeven werd, vandaar de basisnaam The Dutch Swing College. Het kwartet was goed ingespeeld door diverse repetities bij Tony Nüsser thuis. Nüsser (1923), die wegens méniere klachten meer dan twee decennia terug stopte met drummen, verklaart desgevraagd aan JazzPress:
“Ik had bij een platenzaak een stapeltje 78 toeren platen gekocht waar twee Goodman schijven bijzaten. Daar speelde Lionel Hampton op. Met name het nummer “Sugar” vond ik interessant met op de andere kant "Opus ¾", een riff-achtig stuk van Hampton en Goodman”. Hij haalt het restant van de schijf van zolder en leest voor: “HMV  B -8957”. Dat staat op het bewaard gebleven middenstuk, dat hij aan de muur prikte nadat de schijf gebroken was en daar meer dan zestig jaar later nog steeds hangt.
”Sugar” is van 25 maart 1938 met Goodman, Hampton, pianist Teddy Wilson en drummer Dave Tough. Diens stijl moet Nüsser toch enigszins beïnvloed hebben, want zanger Vic Damone, die met Nüsser optrad, wilde hem voor een lange tournee engageren, omdat diens drumstijl hem aan de melodische stijl van Dave Tough deed denken. “Opus ¾”, in vierkwartsmaat volgens Nüsser, is van 6 april 1939 met Goodman, Hampton, pianist Jess Stacy en drummer Buddy Schutz.
Nüsser ging in de oorlog naar Vink om over de oprichting van een Benny Goodman achtig kwartet te praten. Vink haalde klarinettist Schilperoort erbij en Nüsser zijn vriend Frohwein.
“Mijn ouders hadden een textielzaak en ruilden in de oorlog met boeren textiel tegen eten. Zodoende kon ik de anderen eten brengen. Maar een jaar later, in 1944, was het gevaarlijker. Peter was een geraamte, verdiende een beetje geld met lesgeven op zijn kamer zoals aan Dim Kesber, maar kwam door honger gedreven, evenals Vink, bij ons thuis mee eten. Zo kon ik ze  'chanteren' om te repeteren.” Dat was in 1944. Het jaar daarvoor ging hij nog met pannetjes naar hun toe.
Tonny Nüsser was een Goodman/Hampton fan, Vink was een Ellington liefhebber en Schilperoort, die van 1939 tot 1943 bij de Swing Papa’s speelde, meer een Chicago stijl adept. Dat legde de kiem voor latere problemen.
Geen wonder, dat de meningen nog steeds uiteen lopen over de  vraag wie het feitelijke initiatief nam tot de oprichting van het Quartet of The Dutch Swing College.
Volgens Nüsser is de “heiligverklaarde Schilperoort niet de oprichter van het Dutch Swing College Quartet”, maar nam die wel het initiatief tot het contract met het St. Regis café, was Vink de muzikaal leider en hijzelf de initiatiefnemer van dit kwartet.
Bassist Eddie Hamm (1920), die van 1940 tot en met 1943 bij de Haagse Swing Papa’s speelde en in de periode 1946 - 1948 optrad met de DSC Band, verklaart aan JazzPress: “ De Swing Papa’s waren de wegbereiders voor de Dutch Swing College Band. Er is een verschil tussen degene die bij de DSC de muziekstijl koos en degene die de naam koos.” Hamm stelt, dat de naam pas een dag na het  5 mei debuut definitief vaststond: “Het staat gedetailleerd in het boek dat ik met Ate van Delden van Doctor Jazz en de ex Harbour Jazz band drummer Frits Louwerens heb samengesteld”. Dat boek gaat overigens over de Swing Papa’s en is getiteld: “De Swing Papa’s – Geschiedenis en discografie”. De  120 plaatkantjes van dit orkest, waarvan een deel op glasplaten, werden met behulp van Van Delden op cd gezet. De herkenningstune, die de leden ook floten als ze elkaar ontmoetten, was “Roses of Picardy” en het notenbeeld daarvan siert de cover van het Swing Papa’s boekje, dat te bestellen is bij Hamm: ew.hamm@kpnplanet.nl en zo’n 20 euro kost.

VAN QUARTET TOT ORCHESTRA

De behoefte aan dansmuziek was groot bij de soldaten van de bevrijdingsmacht, vooral Canadezen en Engelsen (de Amerikanen hadden slechts één doel: zo snel mogelijk oprukken naar Berlijn). Zo werd in de zomer van 1945 het kwartet uitgebreid tot The Orchestra of The Dutch Swing College, dat met een contract van drie maanden ging spelen in Apeldoorn voor de Canadese militairen. In Den Haag was “enkele weekends na de start van het Quartet of The Dutch Swing College trompettist Joost van Os op een zondagmiddag binnen komen lopen, die ging meespelen”, zo verklaart Tonny Nüsser. “ Dat beviel wederzijds goed en hij bleef, maar voor een goede balans in de bezetting moest er ook een trombone bijkomen. Dat werd Bill Brant”. Daar werd ook gitarist Otto Gobius aan toegevoegd, die tevens het management verzorgde.
Het contract in de Canada Club in Apeldoorn werd verlengd van drie tot vier maanden. De soldaten waren uitermate enthousiast. Er werden ook jamsessions gehouden, zoals op zaterdagmiddag  4 augustus 1945 met de aankondiging: “The Orchestra of the Dutch Swing College directed by Frans Vink” presents a grand Jam Session featuring members of Kees van Dorssers Dance Orchestra”.  Die band speelde ook in Apeldoorn, maar voor de officieren en onderofficieren. Helaas bleek het verschil in muziek voorkeur tussen Vink en Schilperoort te groot. Schilperoort boog namelijk het programma om naar dixieland, omdat daar beter op gedanst kon worden dan op de Ellington stukken. Uiteindelijk vertrok Vink om later met Joost van Os op te treden in de Haagse dansschool Gaillard. Nüsser vertrok eveneens en was in 1949 mede oprichter van het modernere Atlantic Quartet.
In sextet samenstelling, zonder Gobius, is één opname bewaard gebleven, die eind 1945 werd gemaakt bij GTB in Den Haag: “Hodge Podge”. Hierop speelt Schilperoort altsax. Begin 1946 verscheen ook de eerste aflevering van het huisorgaan “Dutch Swing College Club” waar Joost van Os de redactie voor voerde.
Uiteindelijk werd het orkest The Dutch Swing College Band genoemd, dat in volledig andere bezetting tot op de dag van vandaag nog steeds optreed, zij het dat déze bevrijdingsperiode de band in Engeland toert.
Frits Louwerens, tot 5 mei 2007 drummer bij de Harbour Jazz Band, is bezig de complete geschiedenis van de Dutch Swing College te documenteren.  Zijn eerste jazzconcert was een optreden van de DSCB in het openlucht theater van Rockanje op 1 augustus 1959. Dit maakte zoveel indruk, dat hij nu alles over de DSCB vastlegt: bezettingen, invallers, gasten, concertdata, radio en tv opnames, geluids en beelddragers, hoezen e.d.
Dat beslaat de periode tot eind 1990, het jaar waarin Peter Schilperoort overleed. Met bio's van alle musici, inclusief trombonist Bill Brant (wiens Canadese zoon info verschafte) en de tweede helft zestiger jaren bij een vliegtuigongeluk in Zweden omgekomen banjoïst Dick Bakker (wiens Australische dochter werd opgespoord).
Deze DSCB geschiedenis komt mogelijk op een speciale website.

Concerten van de Dutch Swing College Band: 5.5 The Sage Gateshead; 6.5 Concord Club Eastleigh; 8.5 The Anvil Basingstoke; 9.5 Stag Theatre Seven Oaks; 10.5 The Mill Sonning; 15.5 Goldene Löwe Kevelaer; 16.5 Jazznight Essen; 17.5 CD Kaserne Celle; 22.5 The Hague Jazz Den Haag;1.6 Jazzfestival Enschede; 20.6 Openlucht Biel (Zwits); 25.6 Hotel Wöpken Oldenburg; 26.6 Alt Köpenick Berlijn; 27.6 Kurtheater Horn Bad Meinberg; 28.6 Festival Bingen.
 

 

KLEINE PLATENLABELS KOMEN SLECHT AAN BOD
OP AMERIKAANSE RADIO

De vaststelling van omkoping (“payola”) door grote platenmaatschappijen van de vier grootste Amerikaanse radio groepen, Clear Channel, CBS, Citadel en Entercom, leidde in 2007 tot boetes en de bepaling, dat kleine platenlabels, zgn “indies”, ook op een redelijke wijze aan bod moesten komen. Uit onderzoek door de belangengroepering The Future of Music Coalition blijkt nu, dat deze indies nog steeds worden achtergesteld.
Uit hun rapport “Same Old Song – an Analysis of Radio Playlists” blijkt, dat er in de twee jaar daarna weinig tot geen  verbetering is opgetreden. Ondanks een aandeel van ruim 30 % qua verkoop is het uitzend aandeel van de kleine labels bij de commerciële radiostations op dit moment zo’n 10 %. Gepleit wordt nu onder meer voor uitbreiding van het aantal publiekszenders om de vicieuze cirkel te doorbreken waarbij vooral bekende artiesten van grote labels op de radiozenders ten gehore worden gebracht. Peter Gordon, oprichter van het avant-garde label Thirsty Ear Records, met jazz en impromusici als Tim Berne, William Parker en Matthew Shipp, stelt: “As this report dramatically shows, we are still haunted by the gost of payola, whether real or imagined”.

 

DAG VAN DE JAZZ:
PREMIERE NATIONAAL
JEUGD JAZZ ORKEST

Het Nationaal Jeugd Jazz Orkest olv Peter Guidi (op de foto tweede rij uiterst links) heeft haar premiere op de derde editie van de Dag van de Nederlandse Jazz, die op meerdere locaties in het centrum van Amersfoort wordt gehouden. Het NJJO treedt daar voor het eerst op en wel vrijdagavond 8 mei in Theater De Observant. De volgende dag speelt dit grote orkest weer in De Observant, maar dan ’s middags om 2 uur tgv Amersfoort Jazz. Daarna volgt een serie concerten op festivals en een optreden in het BIMhuis.
Het NJJO is een 18 mans big band met Nederlands jong toptalent tot 21 jaar, dat om de twee jaar wisselt van bezetting. Gastsolisten en aanjagers zijn vrijdag trombonist en docent Bart van Lier en saxofonist Toon Roos. Vrijdagavond zijn dat Roos en trombonist Bert Boeren. Composities komen van Henk Meutgeert en Benjamin Herman. Verder wordt werk gespeeld van o.a. Duke Ellington en Carlos Jobim. Dit orkest moet het internationaal  vistekaartje worden van jong Nederlands jazztalent.
Meer dan 25 jazzgroepen presenteren zich die vrijdagavond in Amersfoort in De Observant, Theater De Lieve Vrouw, De Kelder en de Agnietenkapel uiteenlopend van het Franz von Chossy trio tot Sinas. De middag daaraan voorafgaand is er de Jazzmarkt en het Rechtenplein plus seminars en presentaties over jazzsubsidies, het jazz publieksonderzoek (zie JazzPress nr. 100 en 101), jazz op de politieke agenda en een masterclass door Ronnie Cuber.

Concerten NJJO: 8.5 De Observant Amersfoort; 9.5 Dito; 17.5 BIMhuis Amsterdam; 21.5 Grote Markt Breda (M); 5.6 IJazzfestival Amsterdam Noord; 26.6 Polderhuis Bergschenhoek; 10.7 North Sea Jazz Festival.

Concerten Dag van de Jazz:
- De Observant: NJJO, Nomy Rosenberg, AGOG, Simin, Deja Vu, Wirtz, Berkhout Swing Orchestra, Jan Wouter Oostenrijk, Mischa van der Wekken, Van Merwijk en Jessica Manuputty;
- De Lieve Vrouw: Wood, Renske Taminiau, Marike van Dijk, Quincey, Franz von Chossy, Marzio Scholten, Captain Hook en Diederik Rijpstra;
- Agnietenkapel: Anne Guus Teerhuis, Busch/van Kemenade, Lochs/Balthuis/Herskedal en Kristina Fuchs;
- De Kelder: Bongamatik; Einstein Barbie; Rob van de Wouw en Sinas.

Finalisten Amersfoort Jazz Talent Award:
Op het Amersfoort Jazz Festival wordt op het Lieve Vrouwekerkhof de finale gehouden van de door de Rabobank gesponsorde Amersfoort Jazz Talent Award 2009. De jonge talentvolle finalisten, die dingen naar de prijs van 2500 euro en een optreden op het Amersfoort Jazz Festival 2010 zijn:
- Senses Wide Open uit Rotterdam
- Christian Pabst Trio uit Amsterdam en Duitsland
- Emil Bovbjerg New Septet uit Amsterdam en Denemarken
- Marike van Dijk Quintet uit Amsterdam.

 

DE WERF IN BRUGGE KRIJGT TOCH DRIE JAAR SUBSIDIE

De negatieve adviezen van onder meer de commissie Vlaamse Kunstencentra van minister Bert Anciaux ten nadele van kunstencentrum De Werf in Brugge zijn omgebogen tot een positief resultaat. De Werf krijgt de komende drie jaar subsidie en blijft bestaan. De massale stroom steunbetuigingen vanuit binnen- en buitenland heeft hiervoor een positieve bijdrage geleverd. De financiële steun van de Vlaamse Gemeenschap, Provincie West- Vlaanderen en de Stad Brugge wordt gebruikt voor “sterk geprofileerde� jazzconcerten, hedendaags theater dat gemaakt wordt met jonge theatermakers en programma’s voor kinderen.
De Werf heeft wel een kater overgehouden aan de gang van zaken en vraagt zich af hoe het mogelijk is, dat bij een stabiele programmering en jarenlang het predikaat “zeer goed� ineens een negatief etiket wordt opgeplakt: “Is dit louter gebrek aan informatie over wat wij doen en waar we voor staan of is het een andere visie op wat een kunstencentrum hoort te doen?� Het antwoord is vermoedelijk simpeler: het was een nieuwe kunstencommissie, die zich waar wilde maken en aast op de vacatures die vrijvallen na het vertrek van de gedesillusioneerde en afgeserveerde podium managers.

JAZZ JOURNAL FUSEERT MET JAZZ REVIEW EN HERLEEFT

Het Engelse maandblad Jazz Journal International nam in april het concurrerende twee maandelijkse jazztijdschrift Jazz Review over. Hierdoor wordt Mark Gilbert, die sinds korte tijd hoofdredacteur van Jazz Review was, nu de nieuwe baas bij  Jazz Journal. In 2007 kwam Jazz Review, dat ook een website voert, in problemen door  de dood van oprichter/hoofdredacteur Richard Cook ( bekend van The Penguin Guide to Jazz Recordings). Jazz Journal kwam in moeilijkheden door een afkalvend lezersbestand en de dood begin dit jaar van Janet  Cook, de vrouw van eigenaar/ hoofdredacteur Eddie Cook.  Zij runde het blad wegens langdurige ziekte van haar man. Jazz Journal bestaat sinds 1948 en miste al vele jaren de aansluiting met de modernere jazzstromingen (zie JazzPress nr. 88  dd 5.2.2009). Het richtte zich met name op mainstream jazz en Engelse jazzmusici, ondanks het International in de titel.
Met Mark Gilbert aan het roer bestaat de kans, dat deels nieuwe wegen worden ingeslagen nu Eddie Cook geen redactionele taken meer vervult. Gilbert is geen onbekende bij Jazz Journal. Hij werkte in de 80- er en 90- er jaren zo’n twee decennia samen met Eddie Cook. Het meinummer heeft de tachtigjarige tenorist Benny Golson op de cover.

WEER EEN MILES DAVIS BOEK: ”THE BLUE MOMENT”

Op een blauwe maandag, namelijk maandag 2 maart 1959, nam Miles Davis zijn album “Kind of Blue” op met saxofonisten John Coltrane en Cannonball Adderley, pianisten Bill Evans en op één track Wynton Kelly, bassist Paul Chambers en drummer Jimmy Cobb. Vijftig jaar en miljoenen verkochte items van dit album later is alleen Cobb nog in leven. Na Ashley Kahn’s “Kind of Blue – The Making of the Miles Davis Masterpiece” (Da Capo Press 2000 ISBN 0-306-80986-9 hardcover) waarin de productie van het eerste modale jazzalbum en de achtergronden gedetailleerd werden belicht, komt nog een boek uit over “Kind of Blue”.
Bij Faber and Faber verschijnt deze zomer Richard Williams epos “”The Blue Moment – Miles Davis’ Kind of Blue and the Remaking of Modern Music”. Richards is een voormalig Melody Maker medewerker en nu sportredacteur.
Waarom viel deze LP op de grens van de vijftiger en zestiger jaren zo in vruchtbare bodem bij jazz en non jazzliefhebbers? En hoe kon dit qua verkoopcijfers de nog revolutionairdere free jazz van tijdgenoot Ornette Coleman linksom en rechtsom passeren?
Williams legt de verbinding met componist Gil Evans plus de French Connection: de nouvelle vague filmbeweging in Frankrijk waar Miles in de vijftiger jaren muzikaal in participeerde (“Ascenseur pour l’échafaud”  1957 Louis Malle). Vervolgens wordt Camus erbij gehaald en het Franse existentialisme naast Miles’ interesse in Italiaanse pakken en Europese sportwagens. De levenswijze van Davis mondt volgens Richards uit in de formule “inner freedom”.
Of op grond van deze vooraankondiging voldoende jazzboek liefhebbers en Miles Davis fans zijn te verlokken tot aankoop zal nog moeten blijken. En of “Kind of Blue” werkelijk dé “Remaking of Modern Music” veroorzaakte of dit alleen een suggestieve ondertitel is om de verkoop te stimuleren staat na deze zomer vast.

 

LAATSTE NIEUWS

HAARLEM JAZZSTAD GAAT DIT JAAR NIET DOOR

De Stichting Haarlem Jazzstad heeft donderdag bekend gemaakt, dat de 29 ste editie van Haarlem Jazzstad niet doorgaat wegens een tekort van 70.000 euro op een totaal begroting van 250.000 euro. Afhakende sponsors dit jaar en verminderde reserves door een schadepost van de kapotgewaaide tent in 2008 zijn de redenen. Hoofdsponsor Holland Casino is tgv van de crisis gestart met een bezuinigingsronde. Haarlem Jazzstad, een van de grotere gratis jazzfestivals in ons land, zou van 19 tot en met 23 augustus plaats vinden.

NIEUWE CD YURI HONING “FIVE PHASES”

Het eerste album van saxofonist Yuri Honing op het Verve label bevat samples van zijn vroegere albums met een nieuwe popachtige structuur en vocale bijdragen van Lillian Vieira, Janne Schra, Leine en Sarah Bettens. Het album wordt 14 mei gepresenteerd in het Amsterdamse café- restaurant Dauphine.

 

LIVE NATION VERKOCHT MINDER KAARTEN IN DE USA

Concertorganisator Live Nation, eigenaar van Mojo, verkocht in het eerste kwartaal van dit jaar 22 % minder tickets in Noord Amerika. De internationale kaartverkoop steeg daarentegen met 17 %. De inkomsten daalden in het eerste kwart van 2009  in totaal met 58 miljoen dollar bij een stijging met 1 % van het aantal concerten (4.500 in januari/februari/maart). Om cash te genereren staat het Orpheum theater in Boston te koop. Voor het vergroten van de winst gaat Live Nation de drank- en voedselprijzen verhogen, drankjes verkopen in de zaal aan de zittende en staande bezoekers en souvenirs - waaronder foto's -  aanbieden tegen "profitable prices". Live Nation, dat recent fuseerde met Ticketmaster via een aandelenruil, heeft excuses aangeboden na de klacht van o.a. Bruce Springsteen, dat bij de online verkoop van tickets gefraudeerd werd (ticketkopers werden bij een zgn. uitverkocht concert doorgelinkt naar een website waar dezelfde kaarten wel te koop waren voor een substantieel hogere prijs). De fraude werd eerst ontkend, later erkend.

.

 

WARNER MUSIC VERLIES LOOPT VERDER OP

Warner Music Group zag het eerste kwartaal van dit jaar het verlies stijgen van 37 miljoen dollar in 2008 naar 68 miljoen dollar dit jaar. De kwartaalomzet bedroeg nu 668 miljoen dollar, een daling van 17 %, bij een gehalveerd operationeel inkomen ( van 28 naar 15 miljoen dollar). De digitale verkopen bedragen nu ruim een kwart van het totale inkomen, maar de groeistijging vlakt af.

EMI REALISEERDE EEN KWART VAN DE GEPLANDE KOSTENREDUCTIE

Het niet meer beursgenoteerde EMI heeft in het afgelopen boekjaar een besparing van 48 miljoen pond gerealiseerd. De gewenste en bitter noodzakelijke kosten reductie bedraagt echter tenminste 200 miljoen pond. De verkopen daalden met 10 %. EMI denkt niettemin op de goede weg te zijn en gaat begin september haar complete Beatle catalogus heruitgeven in digitaal geremasterde vorm.

 

Foto Tineke Postma: Merlijn Doomernik.


TINEKE POSTMA 11 MEI OP USA TV

Op de Amerikaanse zender Documentary Channel wordt maandagavond 11 mei  deel vier van de serie “Icons Among Us: The Present Tense” vertoond. Hierin komt de Nederlandse altsaxofoniste Tineke Postma aan het woord en in beeld. Naast de Amerikaanse situatie van de tegenwoordige jazz komen ook de Europese jazz ontwikkelingen aan bod, waarbij de jeugdige Postma een rol speelt door haar bijzondere melodie aanpak in eigen composities en haar wijze van improviseren. De ploeg van documentairemaker John W. Comerford kwam hiervoor speciaal naar Nederland om opnames te maken van haar concert in het BIMhuis op 19 november 2008 met drummer Han Bennink en bassist Ernst Glerum (die maandagavond 11 mei de VPRO/Boy Edgar prijs 2009 krijgt uitgereikt in het BIMhuis).
Met de internationale bezetting van haar recente cd “The Traveller”, met o.a. pianiste Geri Allen en drumster Terri Lyne Carrington, komt zij op 11 juli naar het Rotterdamse North Sea Jazz Festival.
De DVD versie van “Icons Among Us” komt op 1 juni in de handel (zie ook JazzPress nr. 94 dd. 11 maart 2009).

 

 

NIEUWE HOOFDREDACTEUR BIJ DOWN BEAT

Het juli 1934 opgerichte Amerikaanse tijdschrift Down Beat voor “Jazz, Blues & Beyond”, heeft een nieuwe hoofdredacteur. Ed Enright vervangt Jason Koransky, die een loopbaan als jurist prefereert boven een functie bij dit jazzblad. Koransky werkte bijna tien jaar voor Down Beat. Enright werkte in het verleden als redacteur voor het 75 jaar bestaande magazine.